Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun.
Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin, seni anlamadığını görüyorsun.
Dünya hesap dünyası olmuş, herkes kendi çıkarını düşünür olmuş.
Hal böyle olunca en yakınından bile uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin, yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da, gizlesen de tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imajı var ya, içini yiyip bitiriyor. Dava deyip yol deyip Allah'a havale ediyorsun.
Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla davasında samimi olsa, düzelecek gibi geliyor. En samimi deyip destek verdiklerin, bir dilim pastaya seni satıyor. Seni satması kimsenin umurunda değil de, asıl onlar davasını sattıklarının farkında bile değiller.
Ehh... Ahiret var hesap var elhamdülillah...
Bir de dost gibi görünenler var...
Varlıkta yanında olanlar...
Tabi onların da gerçek dost olmadığını yoklukta anlıyor insan.
Uzunca bir yolculuğa çıkmış, kalemi eline alıp bu duyguları yazmaya başlamışken yine o şarkı çalıyor radyoda...
"Bu da geçer arkadaş boşver üzülme "
Derin bir nefes alıp, dünya hali, olduğu kadar diyor yüreğin.
Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki sevmede, değer vermede, bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman, asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin, aklını yendiği anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yok da, aynı önemi, ilgiyi, değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar, asıl canını yakanlar oluyor.
Bir de yitirdiklerin var, dönülmez yolda bıraktıkların, geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya "hayat devam ediyor" aynen öyle. Ne giden geri geliyor, ne kalanlar değerini biliyor, ne yerin, nede kıymetin değişiyor. Sen sadece günden güne hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir gün aklım bu savaştan üstün çıkarsa, o zaman tam anlamıyla onlar, gerçek soğukluğu tadacaklar.
Ahiret günü hesaplaşacak çok insan var, ve tabi ahirete bırakmayacak olduklarımız da...
Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin, seni anlamadığını görüyorsun.
Dünya hesap dünyası olmuş, herkes kendi çıkarını düşünür olmuş.
Hal böyle olunca en yakınından bile uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin, yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da, gizlesen de tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imajı var ya, içini yiyip bitiriyor. Dava deyip yol deyip Allah'a havale ediyorsun.
Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla davasında samimi olsa, düzelecek gibi geliyor. En samimi deyip destek verdiklerin, bir dilim pastaya seni satıyor. Seni satması kimsenin umurunda değil de, asıl onlar davasını sattıklarının farkında bile değiller.
Ehh... Ahiret var hesap var elhamdülillah...
Bir de dost gibi görünenler var...
Varlıkta yanında olanlar...
Tabi onların da gerçek dost olmadığını yoklukta anlıyor insan.
Uzunca bir yolculuğa çıkmış, kalemi eline alıp bu duyguları yazmaya başlamışken yine o şarkı çalıyor radyoda...
"Bu da geçer arkadaş boşver üzülme "
Derin bir nefes alıp, dünya hali, olduğu kadar diyor yüreğin.
Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki sevmede, değer vermede, bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman, asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin, aklını yendiği anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yok da, aynı önemi, ilgiyi, değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar, asıl canını yakanlar oluyor.
Bir de yitirdiklerin var, dönülmez yolda bıraktıkların, geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya "hayat devam ediyor" aynen öyle. Ne giden geri geliyor, ne kalanlar değerini biliyor, ne yerin, nede kıymetin değişiyor. Sen sadece günden güne hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir gün aklım bu savaştan üstün çıkarsa, o zaman tam anlamıyla onlar, gerçek soğukluğu tadacaklar.
Ahiret günü hesaplaşacak çok insan var, ve tabi ahirete bırakmayacak olduklarımız da...
