Gülizar'ın gönlüne birlikte dokunalım, onu birazcık gülümsetelim. Ne dersiniz!
Gülizar Kılıçoğlu henüz 13 yaşında ve yaklaşık 7 yıldır lösemi hastası. 8 ay önce babası vefat etti. Aile Karaman'da yaşıyor.
Gülizar'a ilik nakli yapılması gerekiyor. Konya'da ilik nakli yapılamadığı için, Antalya'ya sevk edilmiş. Uygun ilik bulunamamış. Çeşitli ilaçlar veriliyor ve bu ilaçlar ciğerde mantar meydana getirmekte. Kılıçoğlu ailesi Antalya'dan ev tutmuşlar, tedavinin daha kolay devam etmesi için. Fakat çocuğun durumu iyi olmadığı için doktorlar hastaneden ayrılmasına ve refakatçinin dışarı ile bağlantısına izin vermiyor.
8 Ay önce babaları vefat eden ailenin bir anne, bir abi var. Ancak o da Karaman'daki işini bırakmak zorunda kalmış, ailesinin yanında olmak için. Hijyen nedeniyle, ona da kardeşini görme izni verilmediğini söylüyor.
"Ne çok acı var." diyordu Cahit Zarifoğlu bir dizesinde. Erdem Bayazıt ise adeta acıya doymuşluğunu haykırıyordu "Seni de vururlar birgün ey acı!" diyerek.
Gelin elele, gönül gönüle verelim Gülizar'ın yaşama sevincine katkıda bulunalım. Onu kendi memleketinden uzakta unutulmuşluk hissinden kurtaralım. Onun siyah beyaz hikayesini rengarenk bir dünyaya çevirelim.
Bu şehirde o kadar çok sevgiye, ilgiye muhtaç çocuklar var ki, bu çocuklar sizlerin tatlı bir tebessümünüze ve şefkat elinize ihtiyaç duyuyorlar.
Gelin, biz size lösemi hastası kızımıza ulaşabileceğiniz iletişim bilgilerini verelim, Gülizar'ın gönlüne birlikte dokunalım, onu birazcık gülümsetelim. Ne dersiniz!
Sormuş dostumuz anneye;" Annem, nedir ihtiyaç, neler yapabiliriz senin için?"
Anne. Bir anne ki yorgunluğu gözlerinden, hüznü görüntüsünden, çaresizliği duruşundan akıyor. Ben gördüm fotoğrafta, o annenin o çaresiz ve yardım bekleyen halini.
Anne, yavrusunun tedavisi için Antalya'ya yerleşmek zorunda kaldıklarını, oradan bir ev tuttuklarını, maddi sıkıntıları, kimsesizliklerini dile getirmiş.
Sizler de takdir edersiniz ki bu tür sorunlar birkaç kişinin kişisel yardımlarıyla halledilebilecek gibi değil.
Onlarca, yüzlerce kişinin el ele tutuşarak vereceği destekle halledilebilecek sıkıntılar bu tür durumlar.
Hayi Karaman, bir kere daha açıp kollarımızı, hem Gülizarımızı, hem ailesini kucaklayalım, sıkıntılı zamanlarında onları yalnız bırakmayıp, omuz verelim...
Gülizar Kılıçoğlu henüz 13 yaşında ve yaklaşık 7 yıldır lösemi hastası. 8 ay önce babası vefat etti. Aile Karaman'da yaşıyor.
Gülizar'a ilik nakli yapılması gerekiyor. Konya'da ilik nakli yapılamadığı için, Antalya'ya sevk edilmiş. Uygun ilik bulunamamış. Çeşitli ilaçlar veriliyor ve bu ilaçlar ciğerde mantar meydana getirmekte. Kılıçoğlu ailesi Antalya'dan ev tutmuşlar, tedavinin daha kolay devam etmesi için. Fakat çocuğun durumu iyi olmadığı için doktorlar hastaneden ayrılmasına ve refakatçinin dışarı ile bağlantısına izin vermiyor.
8 Ay önce babaları vefat eden ailenin bir anne, bir abi var. Ancak o da Karaman'daki işini bırakmak zorunda kalmış, ailesinin yanında olmak için. Hijyen nedeniyle, ona da kardeşini görme izni verilmediğini söylüyor.
"Ne çok acı var." diyordu Cahit Zarifoğlu bir dizesinde. Erdem Bayazıt ise adeta acıya doymuşluğunu haykırıyordu "Seni de vururlar birgün ey acı!" diyerek.
Gelin elele, gönül gönüle verelim Gülizar'ın yaşama sevincine katkıda bulunalım. Onu kendi memleketinden uzakta unutulmuşluk hissinden kurtaralım. Onun siyah beyaz hikayesini rengarenk bir dünyaya çevirelim.
Bu şehirde o kadar çok sevgiye, ilgiye muhtaç çocuklar var ki, bu çocuklar sizlerin tatlı bir tebessümünüze ve şefkat elinize ihtiyaç duyuyorlar.
Gelin, biz size lösemi hastası kızımıza ulaşabileceğiniz iletişim bilgilerini verelim, Gülizar'ın gönlüne birlikte dokunalım, onu birazcık gülümsetelim. Ne dersiniz!
Sormuş dostumuz anneye;" Annem, nedir ihtiyaç, neler yapabiliriz senin için?"
Anne. Bir anne ki yorgunluğu gözlerinden, hüznü görüntüsünden, çaresizliği duruşundan akıyor. Ben gördüm fotoğrafta, o annenin o çaresiz ve yardım bekleyen halini.
Anne, yavrusunun tedavisi için Antalya'ya yerleşmek zorunda kaldıklarını, oradan bir ev tuttuklarını, maddi sıkıntıları, kimsesizliklerini dile getirmiş.
Sizler de takdir edersiniz ki bu tür sorunlar birkaç kişinin kişisel yardımlarıyla halledilebilecek gibi değil.
Onlarca, yüzlerce kişinin el ele tutuşarak vereceği destekle halledilebilecek sıkıntılar bu tür durumlar.
Hayi Karaman, bir kere daha açıp kollarımızı, hem Gülizarımızı, hem ailesini kucaklayalım, sıkıntılı zamanlarında onları yalnız bırakmayıp, omuz verelim...
